OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1. Appellant heeft zich op 30 november 2009 ziek gemeld voor zijn werk als magazijnmedewerker met rug-, schouder- en psychische klachten. De aanvraag om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) is door het Uwv afgewezen bij besluit van 23 november 2011. Het bezwaar hiertegen is ongegrond verklaard met een besluit van 2 mei 2012 (bestreden besluit). 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank overwogen dat er geen grond is voor het oordeel dat het medisch onderzoek onvolledig of onzorgvuldig is geweest. Het Uwv heeft de beschikbare medische informatie op inzichtelijke wijze in de beoordeling betrokken. Er is geen grond voor het oordeel dat de bevindingen en conclusies van de verzekeringsarts met betrekking tot het vaststellen van de beperkingen van appellant onvolledig of onjuist zijn. Appellant heeft geen medische verklaringen overgelegd die zijn standpunt, dat hij meer beperkt is dan het Uwv heeft aangenomen, onderbouwen. Uitgaande van de juistheid van de bij appellant vastgestelde medische beperkingen ziet de rechtbank in wat appellant heeft aangevoerd geen grond voor twijfel aan de geschiktheid van de geduide functies. De signaleringen in de geduide functies zijn van een voldoende deugdelijke motivering voorzien. 3. In hoger beroep benadrukt appellant opnieuw dat zijn lichamelijke en psychische beperkingen zijn onderschat en dat hij niet in staat is werkzaamheden te verrichten. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. De Raad stelt vast dat de gronden die in hoger beroep zijn aangevoerd een herhaling vormen van de gronden van het beroep. De rechtbank heeft deze gronden besproken en is tot het oordeel gekomen dat deze niet slagen. De Raad volgt de rechtbank in haar oordeel en maakt de hieraan ten grondslag liggende overwegingen tot de zijne. Appellant heeft niet aangegeven waarom, naar zijn mening, het oordeel van de rechtbank niet juist is. Evenmin heeft hij met nieuwe objectieve medische stukken zijn standpunt, dat hij meer beperkt is, ondersteund. Er is dan ook geen aanleiding om tot een ander oordeel te komen dan het oordeel waartoe de rechtbank is gekomen. 4.2. Uit 4.1 volgt dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.