OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1. De Raad verwijst naar zijn tussenuitspraak voor een uiteenzetting van de feiten waarvan hij uitgaat bij zijn oordeelsvorming. Hieraan voegt hij het volgende toe. 2.1. Ter uitvoering van de tussenuitspraak heeft het Uwv bij beslissing op bezwaar van 14 november 2012 de uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) van appellant per 22 februari 2007 vastgesteld naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. Aan het besluit van 14 november 2012 liggen rapporten ten grondslag van bezwaarverzekeringsarts R.M. de Vink van 25 september 2012 en bezwaararbeidsdeskundige P.W.A. Thoen van 12 november 2012. 2.2. Appellant heeft ook de juistheid van het besluit van 14 november 2012 betwist. Hij kan zich verenigen met de toekenning van een volledige WAO-uitkering per 22 februari 2007. Hij kan zich echter niet verenigen met het in het gewijzigde besluit genoemde uitkeringspercentage van 70 alsmede met de hoogte van het dagloon. 2.3. Het Uwv heeft bij brief van 18 februari 2013 gereageerd op de gronden van appellant. Wat betreft het uitkeringspercentage van 70 deelt het Uwv mee dat met de verhoging naar 75%, welke eerst per 1 juli 2007 is ingegaan, bij de verdere berekening van de uitkering rekening wordt gehouden. De gronden met betrekking tot de hoogte van het (vervolg)dagloon vallen volgens het Uwv buiten de omvang van het onderhavige geding. 3. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 3.1. Aangezien het besluit van 14 november 2012 aan het beroep niet geheel tegemoet komt, wordt ingevolge de artikelen 6:19, eerste lid, en 6:24, eerste lid, van de Awb dit beroep geacht mede te zijn gericht tegen het besluit van 14 november 2012. 3.2. Het geschil beperkt zich tot de hoogte van het (vervolg)dagloon, nu appellant de Raad heeft meegedeeld zich te kunnen vinden in de toekenning van een volledige WAO-uitkering per 22 februari 2007 en er overigens geen gronden tegen de medische grondslag van het besluit van 14 november 2012 zijn aangevoerd. 3.3. Met het Uwv is de Raad, onder verwijzing naar zijn uitspraak van 15 juni 2012 (LJN BW8531), van oordeel dat de gronden aangevoerd tegen de hoogte van het (vervolg)dagloon buiten de omvang van het onderhavige geding vallen nu de hoogte van het dagloon niet als een zelfstandig besluitonderdeel wordt aangemerkt. 3.4. Uit 3.1 tot en met 3.3 vloeit voort dat de aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Het beroep tegen het besluit van 8 april 2008 wordt gegrond verklaard. Het beroep tegen het besluit van 14 november 2012 wordt ongegrond verklaard. 4. De Raad wijst het verzoek van appellant, om het Uwv te veroordelen tot vergoeding van de wettelijke rente over de na te betalen uitkering, toe. Voor de wijze waarop het Uwv de rente dient te berekenen, verwijst de Raad naar zijn uitspraak van 25 januari 2012 (LJN BV1958). 5. De Raad ziet aanleiding om het Uwv te veroordelen in de kosten die appellant in verband met de behandeling van het beroep en hoger beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. De proceskosten worden, ingevolge het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb), begroot op € 944,- (1 punt voor het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting ) voor verleende rechtsbijstand in beroep en € 1888,- (1 punt voor het beroepschrift, 2 punten vanwege het 2 maal verschijnen ter zitting en 2 x een ½ punt voor een schriftelijke reactie) voor verleende rechtsbijstand in hoger beroep. 5.1. Op grond van artikel 1, aanhef en onder b, van het Bpb, komen kosten van een deskundige, die aan een partij verslag heeft uitgebracht, voor vergoeding in aanmerking. Tussen partijen is niet in geschil dat verzekeringsarts W.M. van der Boog en psychiater dr. D.P. Ravelli zijn aan te merken als deskundigen in de zin van deze bepaling. De Raad ziet aanleiding om, naast een proceskostenveroordeling voor verleende rechtsbijstand, het Uwv tevens te veroordelen tot vergoeding van de kosten van de door appellant ingeschakelde deskundigen ten bedrage van in totaal € 1422,-.