OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1. De Raad gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden. 1.1. Appellant, geboren 1932, woont afwisselend in Duitsland en Spanje en ontvangt een pensioen op grond van de Algemene ouderdomswet (AOW) en een pensioen van Stichting Pensioenfonds ABP. 1.2. Met ingang van 1 januari 2006 is in Nederland de Zorgverzekeringswet (Zvw) in werking getreden. Ingevolge de Zvw is appellant door Cvz als verdragsgerechtigde in de zin van de Verordening (EEG) nr. 1408/71 (Vo 1408/71) aangemerkt en heeft hij recht op zorg in het woonland (Duitsland of Spanje) ten laste van het pensioenland (Nederland). Voor dit recht op zorg is een bijdrage (buitenlandbijdrage) verschuldigd. De hoogte van de buitenlandbijdrage is gerelateerd aan de gemiddelde zorgkosten in het woonland gedeeld door de gemiddelde uitgaven voor zorg per verzekerde in Nederland (woonlandfactor). Appellant heeft zich met een E-121 formulier ingeschreven bij het Duitse ziekenfonds (Barmer Ersatzkasse). Dit orgaan heeft op 17 november 1998 op het formulier 121 van 5 oktober 1998 bevestigd dat appellant recht heeft op medische zorg in Duitsland vanaf 17 september 1998 ten laste van Nederland. 1.3. Bij besluit van 11 december 2011 heeft Cvz aan appellant de definitieve jaarafrekening over 2009 toegezonden, waarbij de buitenlandbijdrage is vastgesteld op een bedrag van € 1.154,22. Appellant dient nog een bedrag van € 496,22 te betalen. 1.4. Bij besluit van 24 april 2012 (bestreden besluit) heeft Cvz het bezwaar van appellant tegen het besluit van 11 december 2011 ongegrond verklaard. Cvz heeft zich op het standpunt gesteld dat de Zvw niet voorziet in een mogelijkheid tot vermindering of kwijtschelding van de buitenlandbijdrage. Wel wordt een betalingsregeling met appellant getroffen. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geoordeeld dat de bepalingen in de Zvw en de daarop gebaseerde Regeling Zorgverzekering (Regeling) dwingendrechtelijk van aard zijn, zodat Cvz daarvan in beginsel niet kan afwijken. Niet gebleken is dat strikte toepassing van de dwingendrechtelijke regelgeving zozeer in strijd is met algemene rechtsbeginselen dat op die grond toepassing van die regelgeving geen rechtsplicht kan opleveren. 3. Appellant heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Daarbij heeft hij nogmaals benadrukt dat hij 80 jaar oud is en moet leven van een inkomen van € 658,- per maand, zodat hij niet in staat is de vastgestelde buitenlandbijdrage over 2009 te voldoen. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Hetgeen appellant heeft aangevoerd leidt niet tot een ander oordeel dan waartoe de rechtbank is gekomen. De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat de Zvw en de Regeling, waarin nadere regels ten aanzien van de vaststelling van de buitenlandbijdrage zijn neergelegd, van dwingendrechtelijke aard zijn, zodat Cvz niet kan afwijken van deze regels. 4.2. De regels bieden geen mogelijkheid voor Cvz om de bijdrage te matigen of kwijt te schelden op de door appellant in hoger beroep genoemde gronden als weergegeven in 3. Het beroep van appellant slaagt daarom niet. 4.3. De Raad ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.