ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7600 text/xml public 2025-03-21T19:24:36 2013-04-08 Raad voor de Rechtspraak nl ZB7600 Centrale Raad van Beroep 1998-05-07 95/8643 AW Uitspraak Hoger beroep NL Bestuursrecht Bestuursrecht; Ambtenarenrecht Algemene wet bestuursrecht 1:2 Rechtspraak.nl AB 1998, 306 met annotatie van H.Ph.J.A.M. Hennekens TAR 1998/119 met annotatie van C.P.J. Goorden JB 1998/149 http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7600 text/html public 2013-04-08T13:53:33 2012-01-27 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:CRVB:1998:ZB7600 Centrale Raad van Beroep , 07-05-1998 / 95/8643 AW Appellant (KNAW) is belanghebbende. Kosten uitkering voormalig medewerkster beïnvloeden direct financiële positie van KNAW. Derhalve heeft KNAW een rechtstreeks belang bij het toekenningsbesluit. 95/8643 AW Q U I T S P R A A K in het geding tussen: de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, appellante, en de Minister van Binnenlandse Zaken, gedaagde. I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING Appellante heeft op bij beroepschrift aangevoerde gronden hoger beroep doen instellen tegen de door de Arrondissementsrechtbank te Amsterdam op 5 oktober 1995 onder nr. AW 95/4559/27 gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen. Namens gedaagde is een verweerschrift ingediend. Het geding is, gevoegd met het bij de Raad onder nr. 96/1916 AW geregistreerde geding, behandeld ter zitting van 20 maart 1997, waar namens appellante zijn verschenen mr Th.A. Velo en mr P.W.G. Claessen, beiden werkzaam bij appellante, en waar namens gedaagde is verschenen mr drs T.L. Kok, werkzaam bij de toenmalige Stichting USZO. Na schorsing van het onderzoek ter zitting hebben beide partijen aan de Raad nadere inlichtingen verschaft. A., wonende te B., heeft naar aanleiding van de uitnodiging van de Raad om als partij aan het geding deel te nemen, een schriftelijke reactie ingezonden. De behandeling van het geding is voortgezet ter zitting van 26 maart 1998, waar appellante zich heeft doen vertegenwoordigen door mr Velo voornoemd. Gedaagde en A. zijn - zoals tevoren aangekondigd - niet verschenen. II. MOTIVERING Op grond van de gedingstukken en het verhandelde ter zittingen gaat de Raad uit van de volgende voor dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden. Appellante heeft aan A. op haar verzoek met ingang van 1 december 1993 eervol ontslag verleend uit haar functie van medewerker acquisitie/catalogisering. Naar aanleiding van een door A. op 24 januari 1994 aan gedaagde gerichte aanvraag om een ontslaguitkering heeft gedaagde bij beschikking van 19 mei 1994 haar met ingang van 1 december 1993 een uitkering toegekend krachtens de Uitkeringsregeling 1966. Appellante heeft tegen die toekenningsbeschikking bezwaar gemaakt. Gedaagde heeft dit bezwaar bij besluit van 15 maart 1995 niet-ontvankelijk verklaard. Het tegen dat besluit ingestelde beroep is bij de aangevallen uitspraak ongegrond verklaard, met welke beslissing appellante zich niet kan verenigen. Appellante heeft tegen de jegens A. genomen toekenningsbeschikking bezwaar gemaakt omdat haars inziens ten onrechte een uitkering is toegekend, als gevolg van welke toekenning - mitsdien ook ten onrechte - op haar de daaraan verbonden financiële last wordt gelegd. Zij stelt aldus een rechtstreeks financieel belang te hebben bij die toekenningsbeschikking. Voorts heeft appellante de bevoegdheid van gedaagde betwist tot het nemen van het primaire besluit en het bestreden besluit. Gedaagde, die van opvatting is het primaire besluit en het bestreden besluit bevoegd te hebben genomen, heeft aangevoerd dat, nu de toepasselijke bepalingen van de Uitkeringsregeling 1966 eraan in de weg staan dat de belangen waarin appellante beschermd wil worden deel uitmaken van de belangen die bij het in geding zijnde besluit moeten worden afgewogen, appellante geen belanghebbende in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is. Gedaagde is voorts van opvatting dat het door appellante gestelde financiële belang een afgeleid belang is omdat tussen dat belang en het toekenningsbesluit geen rechtstreeks causaal verband bestaat. Appellante is naar gedaagdes oordeel ook om die reden niet aan te merken als belanghebbende. De Raad staat thans voor de vraag of het bestreden besluit in rechte stand kan houden. Hij stelt in dat verband allereerst vast dat gedaagde bevoegd was het bestreden besluit te nemen. Het in geding zijnde besluit heeft betrekking op de toekenning van een uitkering ingevolge de Uitkeringsregeling 1966. In artikel 7 van die regeling is bepaald dat gedaagde beslist over de toekenning van uitkering op schriftelijke aanvraag door de betrokkene. Het bepaalde in artikel II van het overgangsrecht van het BWOO kan hieraan niet afdoen, reeds omdat deze bepaling slechts betekenis heeft voor uitkeringsrechten vanaf 1 maart 1994. Vervolgens dient de vraag te worden beantwoord of appellante moet worden aangemerkt als belanghebbende (als bedoeld in artikel 1:2 van de Awb) bij de beschikking van 19 mei 1994. De Raad overweegt in dat verband dat de vraag of de belangen waarin appellante beschermd wil worden deel uitmaken van de belangen die bij het aan de orde zijnde besluit moeten worden afgewogen, geen rol speelt bij de beoordeling van de vraag of appellante belanghebbende is. De opvatting van gedaagde ter zake kan derhalve niet als juist worden aanvaard. Tussen partijen is niet in geschil en ook de Raad aanvaardt dat op appellante de verplichting rust om de kosten van uitkeringen als de onderhavige, die worden toegekend aan haar voormalige medewerkers, aan gedaagde te betalen. Dit brengt mee dat de toekenning van de uitkering aan A. direct de financiële positie van appellante beïnvloedt. Aangezien voor de Raad voorts genoegzaam vaststaat dat de meergenoemde verplichting van appellante van publiekrechtelijke aard is, kan de Raad niet tot een ander oordeel komen dan dat appellante een rechtstreeks belang heeft bij het besluit van 19 mei 1994. Aan de omstandigheid dat terzake van de op appellante rustende uitkeringslasten nog een declaratie aan appellante wordt gezonden, ziet de Raad - anders dan de rechtbank - in casu geen doorslaggevende betekenis toekomen. Dit brengt mee dat de bij het bestreden besluit gegeven niet-ontvankelijkverklaring van appellantes bezwaar tegen het besluit van 19 mei 1994 niet houdbaar is. De Raad zal dan ook - met gegrondverklaring van appellantes beroep - dit besluit vernietigen. Het vorenstaande brengt mee dat ook de aangevallen uitspraak vernietigd dient te worden. Aangezien de Raad geen aanleiding ziet om toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Awb, beslist hij als volgt: III. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep, Recht doende: Vernietigt de aangevallen uitspraak; Verklaart het inleidend beroep van appellante alsnog gegrond; Vernietigt het bestreden besluit; Bepaalt dat gedaagde met inachtneming van het in deze uitspraak overwogene een nieuw besluit neemt op appellantes bezwaar; Bepaalt dat de Staat der Nederlanden aan appellante het door haar in eerste aanleg en in hoger beroep betaalde griffierecht ten bedrage van in totaal f. 1.000,- vergoedt. Aldus gegeven door mr H.A.A.G. Vermeulen als voorzitter, mr Ch. de Vrey en mr W.D.M. van Diepenbeek als leden in tegenwoordigheid van mr A.W.M. van Bommel als griffier en uitgesproken in het openbaar op 7 mei 1998. (get.) H.A.A.G. Vermeulen. (get.) A.W.M. van Bommel. HD 14.04