ECLI:NL:CRVB:1989:ZB1973 text/xml public 2014-04-03T12:05:36 2013-04-08 Raad voor de Rechtspraak nl ZB1973 Centrale Raad van Beroep 1989-06-22 AAW/WAO 85/S 338 Uitspraak Hoger beroep NL Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering 21 Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering 57 Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CRVB:1989:ZB1973 text/html public 2014-04-03T11:58:32 2014-04-03 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:CRVB:1989:ZB1973 Centrale Raad van Beroep , 22-06-1989 / AAW/WAO 85/S 338 Intrekking en terugvordering Algemene Arbeidsongeschiktheidswet en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering omdat eiser minder dan 15% arbeidsongeschikt moest worden geacht. AAW/WAO 1985/S 338 U I T S P R A A K in het geding tussen: [eiser], wonende te[woonplaats], eiser, en het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de Chemische Industrie, gedaagde. II. MOTIVERING Voor een uiteenzetting van de voor dit geding van belang zijnde feiten verwijst de Raad naar rubriek 3 van de aangevallen uitspraak. Tussen partijen is in dit geding in de eerste plaats in geschil of gedaagde bij de bestreden beslissing van 2 augustus 1984 terecht de aan eiser toegekende uitkeringen ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), laatstelijk berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 25-35%, ingaande 1 januari 1982 heeft ingetrokken, omdat hij ingaande die datum minder dan 15% arbeidsongeschikt moest worden geacht. Voorts verschillen partijen van mening over de vraag of gedaagde bij dezelfde beslissing terecht heeft besloten om de over de periode van 1 januari 1982 tot 1 augustus 1983 aan eiser ten onrechte betaalde uitkeringen terug te vorderen. Evenals de eerste rechter beantwoordt de Raad beide vragen bevestigend en overweegt daartoe het volgende. Eiser kon volgens de hoofdregel geldend voor de vaststelling van de arbeidsongeschiktheid in de zin van de AAW en de WAO ingaande 1 januari 1982 niet meer als arbeidsongeschikt worden aangemerkt omdat de verdiensten die hij op deze datum had het loon, dat hij zou hebben kunnen verdienen als onderhoudsmonteur (als hij voor dit werk niet ongeschikt was geworden), overtroffen. Van een relevant verlies aan verdienvermogen en daarmee van arbeidsongeschiktheid zou op die datum bij eiser alleen dan nog sprake zijn indien - zoals namens eiser is bepleit - toepassing zou moeten worden gegeven aan artikel 21, lid 1 aanhef en onder b van de WAO (zoals dit artikel tot 1 januari 1987 luidde), welke bepaling voorschrijft dat bij de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid zoveel doenlijk rekening wordt gehouden met nieuwe bekwaamheden, die een belanghebbende na het intreden van zijn arbeidsongeschiktheid heeft verkregen. Namens eiser is in dit verband gesteld dat eiser nieuwe bekwaamheden in de zin van het zojuist genoemde artikel had verkregen, dat eisers maatman dientengevolge is gewijzigd en dat als inkomen van eisers maatman moet worden beschouwd het inkomen dat behoorde bij de functie van medewerker afdeling ontwikkeling nieuwe produkten in dienst van Europol B.V.. In navolging van gedaagde en de Raad van Beroep ziet de Raad evenwel onvoldoende aanleiding om de namens eiser bepleite zienswijze ten aanzien van de maatman te volgen. Zoals de Raad al eerder als zijn mening heeft kenbaar gemaakt moet voor toepassing van artikel 21, tweede lid, aanhef en sub b WAO toch primair worden gedacht aan nieuwe bekwaamheden, die zijn verworven door het met succes volgen van een opleiding van enige duur en zwaarte; de door eiser gevolgde cursussen beantwoorden onvoldoende aan dit vereiste, nu deze overwegend het karakter hebben van bijscholing en praktijktraining. Bovendien maakt de Raad uit de gedingstukken en het verhandelde ter terechtzitting op dat reeds bij eisers indiensttreding als onderhoudsmonteur in 1977 de intentie bestond om na verloop van tijd het accent van zijn werkzaamheden te verleggen naar de produktie-ontwikkeling. De Raad is voorts van oordeel dat gedaagde althans op grond van het bepaalde in artikel 57, tweede lid aanhef en onder b WAO en artikel 48, tweede lid, aanhef en onder b AAW bevoegd was de over de periode van 1 januari 1982 tot 1 augustus 1983 ten onrechte betaalde uitkering van eiser terug te vorderen. Immers, gelet op het bedrag waarmee in de litigieuze periode de som van zijn loon en van zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering het maatmanloon overtrof, had het eiser redelijkerwijs duidelijk moeten zijn dat de uitbetaling van de uitkering ten onrechte plaatsvond. Hetgeen van de zijde van eiser dienaangaande naar voren is gebracht heeft de Raad niet tot een ander oordeel kunnen brengen. Aan de Raad is niet gebleken van omstandigheden welke zouden kunnen leiden tot het oordeel dat gedaagde, door van eiser een bedrag groot f 24.025,50 terug te vorderen, een beslissing heeft genomen waartoe hij bij afweging van alle in aanmerking te nemen belangen niet in redelijkheid heeft kunnen komen, noch dat hij daarbij anderszins heeft gehandeld in strijd met enige algemeen beginsel van behoorlijk bestuur. In dit verband merkt de Raad nog het volgende op. Het is primair de plicht van een uitkeringsgerechtigde om onverwijld eigener beweging aan de bedrijfsvereniging mededeling te doen van feiten en omstandigheden, welke van invloed zouden kunnen zijn op het recht op en de hoogte van zijn uitkering. Anderzijds mag ook van een uitvoeringsorgaan worden verwacht dat het een effectieve controle toepast op de nakoming van die verplichting door de betrokkenen, waarbij met name van belang is dat doortastend en doeltreffend wordt gereageerd op indicaties, verkregen uit inlichtingenformulieren of uit andere gegevens. Wordt aan dit laatste door een uitvoeringsorgaan niet voldaan dan zal die nalatigheid van dat orgaan tot gevolg kunnen hebben dat bij terugvordering bepaalde grenzen niet kunnen worden overschreden zonder in strijd te komen met het zorgvuldigheidsbeginsel. In het onderhavige geval kan evenwel niet gezegd worden dat deze grenzen zijn overschreden. De Raad heeft bij het vormen van dit oordeel vooral betekenis toegekend aan de omstandigheid dat eiser op een inlichtingenformulier d.d. 14 september 1982 heeft aangegeven 8 uur per dag voor 50% te werken, welke mededeling niet zodanig ondubbelzinnig is dat het ontbreken van een adequate reactie hierop aan gedaagde tegengeworpen kan worden. Voorts acht de Raad in dit verband van belang dat eiser, hoewel hij ingaande 1 januari 1983 aanmerkelijk meer is gaan verdienen, heeft verzuimd om gedaagde uit eigen beweging tijdig over dit feit in te lichten. Uit het voorgaande vloeit voort dat moet worden beslist als volgt. III. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep, Recht doende in naam der Koningin! Bevestigt de aangevallen uitspraak.- Aldus gegeven door Mr. S.V. Hoogendijk-Deutsch als voorzitter en Mr. N.J. Haverkamp en Mr. G.A.J. van den Hurk als leden, in tegenwoordigheid van B.C. Rog als griffier. Uitgesproken in het openbaar op 22 juni 1989 door voornoemde voorzitter, in tegenwoordigheid van voornoemde griffier. (get.) S.V. Hoogendijk-Deutsch. (get.) B.C. Rog. SL 19/6