ECLI:NL:CBB:2001:AA9635 text/xml public 2015-11-12T01:08:16 2013-04-04 Raad voor de Rechtspraak nl AA9635 College van Beroep voor het bedrijfsleven 2001-01-23 AWB 98/1040 Uitspraak Eerste en enige aanleg Herziening NL Bestuursrecht Algemene wet bestuursrecht 8:88 Wet op de Accountants-administratieconsulenten 80 Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CBB:2001:AA9635 text/html public 2013-04-04T16:19:26 2002-11-06 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:CBB:2001:AA9635 College van Beroep voor het bedrijfsleven , 23-01-2001 / AWB 98/1040 - College van Beroep voor het bedrijfsleven No. AWB 98/1040 23 januari 2001 25100 Uitspraak inzake het verzoek om herziening van: A, verzoeker. 1. De procedure Op 5 oktober 1998 heeft het College een verzoekschrift ontvangen, waarbij verzoeker vraagt om herziening van de uitspraak van het College van 12 maart 1998 in de zaak no. AWB 97/1107. Bij deze uitspraak heeft het College het beroep ongegrond verklaard, dat verzoeker had ingesteld tegen een besluit dat op 30 juli 1997 is genomen het Examenbureau, bedoeld in artikel 85 van de Wet op de Accountants-Administratieconsulenten. Bij dit besluit heeft het Examenbureau, uitvoering gevend aan de uitspraak van het College tussen partijen van 8 juli 1997, geregistreerd onder no. 96/0579/116/246, opnieuw beslist op het bezwaar van appellant tegen de hem op 11 maart 1996 medegedeelde uitslag van het door hem afgelegde tentamen leer van de accountantscontrole. Op 9 november 1998 heeft verzoeker de gronden van zijn verzoek aangevuld. Het College heeft bedoeld Examenbureau (hierna: het Examenbureau) in de gelegenheid gesteld op het herzieningsverzoek te reageren. Op 14 december 1998 heeft het Examenbureau een schriftelijke uiteenzetting over de zaak gegeven. Op 29 december 1998 heeft verzoeker op deze uiteenzetting schriftelijk gereageerd. Op 15 januari, 19 februari en 14 april 1999 heeft het Examenbureau nadere conclusies ingediend, waarop verzoeker op 9 april en 6 december 1999 op deze nadere conclusies heeft gereageerd. Op 26 januari 2000 heeft het Examenbureau schriftelijk verslag gedaan van zijn contact met verzoeker, dat het heeft opgenomen na verzoek van het College. Op 20 maart 2000 heeft verzoeker op dit verslag gereageerd onder overlegging van nadere stukken. De mondelinge behandeling van het verzoek heeft plaatsgevonden ter zitting van het College van 31 oktober 2000. Bij die gelegenheid hebben verzoeker en het Examenbureau hun standpunten nader uiteengezet. 2. Het wettelijk kader Ingevolge artikel 19 van de Wet bestuursrechtspraak bedrijfsorganisatie, juncto artikel 8:88, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kan het College op verzoek van een partij een onherroepelijk geworden uitspraak herzien op grond van feiten of omstandigheden die: a. hebben plaatsgevonden voor die uitspraak, b. bij de indiener van het verzoekschrift v¢¢r de uitspraak niet bekend waren en redelijkerwijs niet bekend konden zijn, en c. waren zij bij het College eerder bekend geweest, tot een andere uitspraak zouden hebben kunnen leiden. 3. De uitspraak waarvan herziening is verzocht Bij de litigieuze uitspraak van 12 maart 1998 in de zaak no. AWB 97/1107 heeft het College het beroep van verzoeker inzake de hem op 11 maart 1996 medegedeelde uitslag van het door hem afgelegde tentamen 'Leer van de accountantscontrole' ongegrond verklaard op grond van onder meer de volgende overwegingen: " Het College overweegt (.) dat de bezwaren van appellant zoals zij indertijd aan verweerder zijn voorgelegd in het bijzonder betrekking hadden op de beantwoording van vraag 3 van de ochtendzitting op 24 januari 1996. Verweerder heeft met betrekking tot die vraag de gemiddelde puntenwaardering van de eerste en tweede corrector en een weergave van het standpunt van de derde corrector omtrent de beantwoording van dit onderdeel in zijn besluit opgenomen. Voorts is aangegeven dat en waarom geen bonuspunten zijn verstrekt voor het van de standaarduitwerking afwijkende, door appellant gegeven antwoord. Aldus heeft verweerder naar het oordeel van het College een zodanig inzicht verschaft in de totstandkoming van de puntenwaardering dat een gemotiveerde bestrijding daarvan voor appellant mogelijk was. Het College is voorts niet van oordeel dat de procedure die door verweerder is gevolgd in het kader van de herbeoordeling van het bezwaar, welke heroverweging geleid heeft tot het thans bestreden besluit, in afwijking van hetgeen daaromtrent is voorgeschreven in de Awb dan wel anderszins op onzorgvuldige wijze zou hebben plaatsgevonden. Dat in andere gevallen wel op een eerdere tentamenuitslag is teruggekomen maakt dit niet anders. Uit hetgeen omtrent de door appellant aangehaalde gevallen is meegedeeld is het College overigens niet gebleken dat verweerder bij de herbeoordeling van tentamenuitslagen er een praktijk op nahoudt waarin naar willekeur wel of niet ten gunste van de betrokkene op de uitslag wordt teruggekomen. Reeds daarom - nog daargelaten de vraag of aan zodanige praktijk gevolgen voor de beoordeling van het beroep van appellant zouden moeten worden verbonden - treft appellants desbetreffende grief geen doel. De omstandigheid tenslotte dat de door appellant geraadpleegde deskundigen tot een ander oordeel omtrent de juistheid van het door appellant op de derde vraag van de ochtendzitting van 24 januari 1996 gegeven antwoord zijn gekomen dan de correctoren die met de beoordeling van het tentamen waren belast, kan niet leiden tot het oordeel dat verweerder de door die correctoren gegeven waardering deswege niet in stand had mogen laten. Mitsdien faalt ook deze grief. " 4. Het verzoek om herziening Bij zijn verzoekschrift heeft verzoeker onder meer het volgende aangevoerd: " In januari 1996 heb ik examen gedaan voor het onderdeel Leer van de Accountantscontrole. Dit examen bestond uit drie onderdelen. Voor ieder van deze onderdelen waren 100 punten te verdienen. Het eindcijfer was het gewone gemiddelde. Voldoende was 55 punten en hoger, onvoldoende 54 punten en lager. Mijn score was 163 punten, rekenkundig afgerond op 54,33 punten, nader afgerond op 54 punten, en derhalve net onvoldoende. Het correctiewerk geschiedde in eerste aanleg door twee los van elkaar opererende correctoren. Het gewone gemiddelde aantal punten van deze beide correctoren was het eindcijfer. Na bezwaar werd het werk herbeoordeeld door een derde corrector, die in mijn geval ook tot een onvoldoende kwam. Bij de behandelingen voor uw College bent u tenminste drie maal misleid. De ergste vorm van misleiding betrof de zitting van 29 januari 1998, waarin de secretaris van het examenbureau (verweerder) mededeelde, dat "de gehele vakcommissie mijn werk opnieuw integraal had beoordeeld, en onvoldoende had bevonden". Blijkens het reeds aan u toegezonden schrijven van de voorzitter van deze vakcommissie is dit niet het geval geweest. Ik verwijs hiervoor naar mijn schrijven van 7 september jl. Tijdens de zitting van 13 mei 1997 heeft de secretaris van het examenbureau toegegeven, dat de beide eerste correctoren met elkaar hadden moeten overleggen, wanneer de ‚‚n op een voldoende eindcijfer uitkwam en de ander op een onvoldoende. Maar zo zei hij letterlijk: "Dat was hier niet aan de orde". Op 29 januari 1998 gaf hij echter toe, dat wel degelijk de ene corrector op een voldoende was uitgekomen en de ander op een onvoldoende. Een tweede maal misleiding derhalve. Overigens zou overleg tussen de beide correctoren met grote mate van zekerheid tot een voldoende eindcijfer hebben geleid. Direct hieropvolgend (ook weer op 29 januari) stelde hij dat de correctoren destijds helemaal niet hoefden te overleggen, immers het ging om de drie onderdelen apart, en per onderdeel waren de correctoren wel eensgezind. Dit is buitengewoon onlogisch en volgens mij bekende correctoren zeker niet waar. Dit is een derde keer misleiding. Verder kwam verweerder tijdens de zitting van 29 januari 1998 ineens met de mededeling dat 164 gescoorde punten ook onvoldoende zouden zijn. Ook dit was tijdens de zitting niet verifieerbaar. Later hebben correctoren mij verzekerd, dat normaal rekenkundig afgerond werd, derhalve 164 punten werd eerst afgerond op 54,67 punten, hetgeen ander afgerond werd op 55 punten. " 5. Het standpunt van het Examenbureau Het Examenbureau heeft betoogd dat de door verzoekers aangedragen feiten geen feiten zijn als bedoeld in artikel 8:88 van de Awb. De gang van zaken tijdens het tentamen heeft het Examenbureau in zijn hiervoor vermelde contact met verzoeker als volgt samengevat: " De door u afgelegde tentamens op 24 januari 1996 (ochtendzitting en middagzitting) en 25 januari 1996 (ochtendzitting) zijn door verschillende correctoren beoordeeld. Per zitting heeft een tweetal correctoren onafhankelijk van elkaar uw uitwerkingen beoordeeld. De van toepassing zijnde reglementen voorzagen in een middeling van deze onafhankelijk van elkaar bepaalde scores, welke de uitslag van de uitwerking bepaalde. De middeling van de drie afzonderlijk vastgestelde uitslagen levert het eindoordeel op voor het vak Leer van de Accountantscontrole. De gemiddelden per zitting zijn aan u per beslissing van 30 juli 1997 bekend gemaakt. De afzonderlijke scores voor de ochtendzitting van 24 januari 1996 bedragen 67 en 61. Gemiddeld is dit 64 punten. De middagzitting van 24 januari 1996 levert een puntenwaardering van 44 en 54 punten op. Gemiddeld is dit 49 punten. De ochtendzitting van 25 januari 1996 geeft een score van 50 en 50 punten. De middeling van de drie uitwerkingen geeft aan dat het eindoordeel onvoldoende is. " 6. De beoordeling van het verzoek 6.1 Verzoeker heeft ten eerste aangevoerd dat het Examenbureau een onjuiste mededeling heeft gedaan, namelijk dat de vakcommissie het tentamenwerk opnieuw integraal beoordeeld en onvoldoende bevonden had. Dienaangaande overweegt het College als volgt. Blijkens rubriek 3 van de uitspraak waarvan verzoeker herziening vraagt, heeft het Examenbureau in die procedure "vermeld dat de herbeoordeling van het tentamen later nog is voorgelegd aan de vakcommissie en dat deze de eerdergenomen beslissing heeft onderschreven". Op 4 november 1997 is dit tentamenwerk hiertoe door de vakcommissie behandeld, naar is bevestigd in een thans overgelegde verklaring van haar voorzitter. Hieruit volgt dat de behandeling door de vakcommissie heeft plaats gehad nadat het Examenbureau een beslissing had genomen op verzoekers bezwaar, en dat deze behandeling niet van betekenis kan zijn bij een beoordeling van die beslissing. In zijn overwegingen in de uitspraak waarvan verzoeker herziening vraagt, heeft het College een eventuele herbeoordeling door de vakcommissie buiten beschouwing gelaten. De vraag of de vakcommissie het examenwerk opnieuw integraal heeft beoordeeld en onvoldoende bevonden, behoeft geen beantwoording nu ook een ontkennend antwoord daarop derhalve geen omstandigheid vormt die, ware zij eerder bij het College bekend geweest, tot een andere uitspraak op het beroep zou hebben kunnen leiden. 6.2 Verzoeker heeft voorts betoogd dat ‚‚n van de beide correctoren tot een voldoende voor de drie onderdelen van het tentamen tezamen was gekomen, en dat derhalve beide (eerste) correctoren met elkaar hadden moeten overleggen. Het College volgt verzoeker niet in dit betoog en overweegt hiertoe als volgt. Het Examenbureau heeft ten verweer in de zaak no. AWB 97/1107 onder meer uiteengezet dat de resultaten van elke aan een tentamenonderdeel gewijde zitting afzonderlijk door twee correctoren (hierna: de eerste correctoren) werd beoordeeld en dat vervolgens per zitting de score werd berekend door de scores van beide correctoren te middelen. De beide correctoren traden in overleg met elkaar en zonodig werd een derde corrector ingeschakeld, indien de uitwerking van een tentamenonderdeel door de ene met een voldoende en door de andere met een onvoldoende werd beoordeeld. De procedure van onderling overleg tussen beide correctoren werd niet toegepast op het resultaat van het tentamen als geheel. Deze praktijk was tussen partijen in die zaak niet in geschil, en heeft geen onderwerp uitgemaakt van de beoordeling door het College in die zaak. Uit hetgeen thans is gebleken over de gang van zaken tijdens het tentamen, hiervoor in rubriek 4 aangehaald en door verzoeker niet betwist, blijkt dat het oordeel van de twee eerste correctoren over de resultaten van elk der afzonderlijke tentamenonderdelen eensluidend is geweest. De omstandigheid dat de eerste correctoren niet met elkaar in overleg zijn getreden over de resultaten van het door verzoeker afgelegde tentamen, hoewel zij over het resultaat van de drie tentamenonderdelen tezamen genomen wel van oordeel verschilden, vormt derhalve evenmin een omstandigheid die, ware zij eerder bij het College bekend geweest, tot een andere uitspraak op het beroep zou hebben kunnen leiden. 6.3 Hetgeen hiervoor is overwogen leidt tot de slotsom dat geen sprake is van feiten of omstandigheden in de zin van art. 8:88, lid 1, onder c, Awb en dat derhalve niet is voldaan aan de voorwaarden voor herziening, neergelegd in dit artikel 8:88 Awb. Het verzoek om herziening is dan ook ongegrond. 7. De beslissing Het College verklaart het verzoek om herziening ongegrond. Aldus gewezen door mr B. Verwayen, mr M.J. Kuiper en mr J.A. Hagen, in tegenwoordigheid van mr M.M. Smorenburg, als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 23 januari 2001. w.g. B. Verwayen De griffier is niet in de gelegenheid deze uitspraak mede te ondertekenen